Onze natuurlijke reflexen
Foetushouding
"Waterskiënd"

Schrikreactie


Wanneer het paard een beweging maakt waar de ruiter niet op berekend is en hierdoor schrikt, heeft de ruiter de neiging om in de foetushouding te schieten. Dit houdt in dat de ruiter naar voren valt, zijn schouders bolt, zijn knieën omhoog trekt en deze samen knijpt. Het lijkt een beetje op verlichte zit, alleen dan zonder dat je in de beugels staat. Hierdoor raakt de ruiter uit balans doordat zijn bovenlijf uit de loodlijn valt. Samen met het paard valt het evenwicht naar voren.


Sommige ruiters die al langer paardrijden, leren zich juist aan om in de beugels te gaan staan, het bovenlijf ver naar achteren te gooien en vol aan de teugels te gaan hangen. Alsof ze al waterskiënd op hun paard zitten. Hierdoor zit de ruiter ver achter zijn loodlijn, drukt zijn zwaartepunt ver achter op de rug van het paard en blokkeert hierdoor de beweging.

 

Wat een ruiter zichzelf aan kan leren is dat hij zijn bekken mooi los kan houden, zodat snelle onverwachtse bewegingen door de onderrug opgevangen worden. Daarnaast kan je leren om de spieren rond je taille in je buik en je rug actiever te maken, zodat deze meer stabiliteit kunnen bieden. Dan is het niet zo erg als je bovenlijf even uit de loodlijn valt, omdat je spieren dit snel kunnen herstellen.

 

Interne dialoog

De interne dialoog


Bij de interne dialoog gaat het om het gesprek wat we tijdens het rijden met onszelf neigen aan te gaan.

In ons hoofd geven we onszelf als het ware steeds opdrachten, zoals " binnenbeen op de singel, schouders indraaien, rechtzitten" enz.
Voor het leren begrijpen wat er precies onder je gebeurd of om van oude gewoontes af te komen, kan het prima werken om jezelf op deze manier opdrachten te geven. Maar wanneer je oefeningen gaat begrijpen is het belangrijk dat je steeds meer op gevoel gaat rijden, omdat je dosering en timing van je hulpen hierdoor veel nauwkeuriger wordt en dit tot een sneller leerproces leidt.

De hersenen


Terwijl we luisteren naar de stemmen in ons hoofd, gaat de informatie die we krijgen vanuit ons gevoel, volledig aan ons voorbij. Dit komt doordat onze beide hersenhelften niet zo makkelijk tegelijk kunnen concentreren.

De linker hersenhelft beheerst o.a. de spraak, onze logische gedachtengang, het herkennen en het begrijpen. Onze rechter hersenhelft is juist goed in het grotere geheel zien, is visueel, heeft ruimtelijk inzicht, neemt huidsensaties waar, zoals kou, druk, enz. 

In plaats van de hele tijd tegen onszelf praten, moeten we ons bewust worden van wat en hoe we voelen. Op die manier wordt de kinetische feedback de input, waardoor de hersenen optimaal kunnen leren.

Een stukje magie van het paardrijden is de hoge concentratie van je rechter hersenhelft. Dat is nog niet zo makkelijk, omdat we naarmate we ouder worden, steeds meer de linker hersenhelft toepassen. 

Een oefening tijdens de trainingen die je kan helpen je rechter hersenhelft te activeren, is alle oefeningen die je al aardig onder de knie hebt, te doen terwijl je met een zachte blik voor je uit kijkt, dus niet stiekem naar beneden staren. Probeer alleen maar te ervaren, niet te analyseren en bekritiseren. Vertrouw erop dat je gevoel het vanzelf gaat overnemen.

 

Leren lopen

De negatieve spiraal


Kinderen gebruiken veel hun rechter hersenhelft. Denk maar aan het leren lopen. Gelukkig kan het kind nog niet praten en hoeft zichzelf niet te vertellen wat te doen. Een kind kijkt de kunst af bij een ander, als het niet lukt en een kind valt, staat het op, leert ervan en probeert het opnieuw. Alle bewegingen die geen resultaat hebben, laat het kind meteen los. 

Zijn we aan het paardrijden en wil een oefening niet lukken, dan kunnen we onszelf of het paard nog wel eens op de kop geven met opmerkingen als: "Hou die handen nou eens stil!"of "Kom op nou, die volgende hoek gaat wel goed."

Dit zorgt voor een negatieve spiraal. Ons interne dialoog zorgt er niet alleen voor dat we niet in ons gevoel kunnen gaan zitten, maar geeft ook nog een negatief zelfbeeld en maakt dat we niet reëel naar de situatie kunnen kijken en keer op keer dezelfde fouten maken.

Natuurlijk, zonder frustratie zou er onvoldoende motivatie zijn om nieuwe dingen te willen leren, maar te veel frustratie staat uiteindelijk ons leerproces in de weg.

Om uit de discussie met jezelf te stappen, kan het werken om er juist om te lachen wanneer je jezelf erop betrapt of door met een glimlach op je gezicht te rijden.
Daarnaast kan het helpen wanneer je iets opmerkt te beginnen met "Aha, ik doe nu ....." of  "Aha, mijn paard doet nu....". Dit zorgt ervoor dat je dingen tijdens de training wel herkent, maar niet veroordeeld.